Zelfdodingen komen in Nederland schrikbarend veel voor. 113 Zelfmoordpreventie streeft naar een land waarin niemand eenzaam en radeloos sterft door zelfmoord. Je hebt hun campagne, ’ Zelfmoord? Praat erover.’ vast wel eens gezien of gehoord. Juist door het taboe te doorbreken, door samen het gesprek wel over zelfmoord te kunnen voeren, kunnen we samen helpen het aantal zelfdodingen te verminderen. Omdat in Zeeland het aantal zelfdodingen relatief het grootst is, start 113 Zelfmoordpreventie in onze provincie met een groot project in samenwerking met Zeeuwse Zorg- en Welzijnsorganisaties onder de noemer Zeeland Zonder Zelfmoord. Het plan is om op verschillende plaatsen met diverse doelgroepen dialogen te voeren over zelfdodingen. Uiteraard steunt Goes in Dialoog dit project en zet haar expertise in om deze dialogen gedegen voor te bereiden.
Op 6 juli begeleidden Rijna & Anezka twee dialoogtafels met ambassadeurs en gespreksleiders uit verschillende dialoogkerngroepen in Zeeland op locatie van SVWO (Samenwerkingsverband Welzijnszorg Oosterschelderegio) in Goes. Het werd een interessante en plezierige avond, waarbij het zwaartepunt kwam te liggen op persoonlijke verhalen over de moeite die het kost om open over je kwetsbaarheden te vertellen. We ontdekten, dat juist door dit taboe iedereen in onze snelle en op persoonlijk succes gerichte maatschappij momenten van eenzaamheid en mislukking kan ervaren. En op die momenten kun je maar met weinigen en vaak met heel veel moeite over dit soort onderwerpen praten. Je laat liever je vrolijke sterke kant zien. Je wil ook niet te veel van de ander vragen. Het is ook niet zo gezellig om al die narigheid aan te horen… toch?
Het werden mooie open en vooral ook ontspannen gesprekken, gekenmerkt door veiligheid en herkenning van ervaringen. In tegenstelling tot onze verwachtingen werd er ook veel gelachen tijdens de gesprekken. Blijkbaar hoeft een dergelijk zwaar onderwerp niet alleen maar gevoelens van verdriet naar boven te brengen en is het zeker waard het gesprek aan te gaan. Voor de meeste aanwezige gespreksleiders maakte dit inzicht dat zij met genoegen hun inzet voor het begeleiden van deze dialogen tegemoet zien en zich spontaan aanmelden. Voor gespreksleider met ervaring in de direct omgeving met zelfmoord ligt dit anders. De verwerking van een gekozen dood door een geliefde is een langdurig en pijnlijk proces, waardoor er teveel emoties kunnen worden opgewekt om nog goed je rol van gespreksleider te kunnen vervullen.
De deelnemers varieerden in achtergrond. Zo waren er o.a. een docent middelbaar beroepsonderwijs, een politieagent, een ICT-er, ervaringsdeskundige en een medewerker vanuit de GGZ, vrijwilligers en senioren. Hierdoor werd het mogelijk om vanuit een breed perspectief naar de opzet van deze dialoog te kijken en de organisatie en het script van deze bijzondere dialogen goed door te nemen en bij te stellen. We zijn bijzonder tevreden met het resultaat en gaan na de zomervakantie graag aan de slag met dit belangrijke project!
Interesse om mee te doen? Laat het ons weten!